Η Στρατηγική της Λισαβόνας στηρίζεται σε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στόχων και επιβάλλει το συντονισμό και την αλληλενέργεια τόσο μεταξύ των δράσεων της Ένωσης και εκείνων των κρατών µελών, όσο και μεταξύ των διαφόρων κατευθύνσεων -οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής. Κάθε στοιχείο της Στρατηγικής της Λισσαβόνας είναι απαραίτητο, αλλά δύο αποτελούν τον πυρήνα της:
Οι στόχοι της Στρατηγικής της Λισαβόνας, όπως συντέθηκαν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το Μάρτιο του 2000, είναι οι εξής:
1. Η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού χώρου γνώσεων
2. Η ανάπτυξη μιας ευρωπαϊκής περιοχής έρευνας και καινοτομίας
3. Η δημιουργία ενός περιβάλλοντος φιλικού για τις νέες και καινοτόμες επιχειρήσεις
4. Οικονομικές μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση και την αποτελεσματικότητα της εσωτερικής αγοράς.
5. Η δημιουργία αποτελεσματικών και ολοκληρωμένων χρηματοοικονομικών αγορών
6. Η εφαρμογή υγιών μακροοικονομικών πολιτικών
7. Η έμφαση στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, για την ανταπόκριση στις νέες συνθήκες της κοινωνίας της γνώσης.
8. Η δημιουργία περισσότερων και καλύτερων θέσεων εργασίας.
9. Ο εκσυγχρονισμός των συστημάτων κοινωνικής πολιτικής
10. Η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και η εξάλειψη του κοινωνικού αποκλεισμού
Από τον Μάρτιο του 2000 και μέχρι το 2005 πραγματοποιηθήκαν ανακατατάξεις όσον αφορά τις προτεραιότητες των στόχων οι οποίοι βρίσκονται στο επίκεντρο των εξελίξεων.
Έτσι, ύστερα από τον προσδιορισμό των αρχικών στόχων (Μάρτιος 2000), Το 2002 ακολούθησε η εισαγωγή και εστίαση της προσοχής στον στόχο της αειφόρου ανάπτυξης ο οποίος οφείλει να διέπει όλες τις σχεδιαζόμενες πολιτικές στο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και περιβαλλοντικό τομέα.
Το 2004 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συμπέρανε, ότι ενώ η ΕΕ έθεσε φιλόδοξους στόχους το 2000, υπάρχει υψηλός βαθμός ανομοιογένειας. Δηλώθηκε επίσης ομόφωνα ότι η διαδικασία και όλοι οι στόχοι εξακολουθούν να ισχύουν, όμως εστίασε σε δύο ζητήματα πολιτικής, από την επίλυση των οποίων θα προέκυπτε μεγαλύτερη οικονομική μεγέθυνση. Τα δύο αυτά ζητήματα ήταν η αειφόρος ανάπτυξη και οι περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας.
Το 2005, κατά την ενδιάμεση επανεξέταση της Στρατηγικής, τέθηκε θέμα για την επανενεργοποίησή της αφού ο απολογισμός μέχρι εκείνη τη στιγμή χαρακτηρίστηκε ως μέτριος. Για το λόγο αυτό έγινε επαναιεράρχηση προτεραιοτήτων προς όφελος της οικονομικής αύξησης και της απασχόλησης δίνοντας έτσι έμφαση στην καινοτομία, την γνώση, την αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού και στην κοινωνική συνοχή.