Μετά τη θέση σε ισχύ του νέου πτωχευτικού κώδικα (Ν.3588/2007), η πτώχευση παραμένει διαδικασία με αναφορά στον έμπορο, ως φυσικό ή νομικό πρόσωπο. Στην περίπτωση της πτώχευσης καταναλωτών υπάρχει, ωστόσο, μια σημαντική διαφοροποίηση στον επιδιωκόμενο σκοπό σε σχέση με την πτώχευση του εμπόρου. Ενώ στην τελευταία προτάσσεται η ικανοποίηση των πιστωτών, στην πτώχευση του καταναλωτή στόχος είναι η επανένταξη στην οικονομική και κοινωνική ζωή με την επανάκτηση της οικονομικής ελευθερίας που συνεπάγεται η ρύθμιση και απαλλαγή των χρεών. Ο καταναλωτής που αδυνατεί μόνιμα να πληρώσει τα χρέη του αναλαμβάνει για μια χρονική περίοδο την υποχρέωση να πληρώσει ένα ποσοστό των χρεών του. Το ποσοστό αυτό καθορίζεται, ανάλογα με το εισόδημά του, σε συμφωνία με τους πιστωτές του, ή, σε περίπτωση που δεν επέλθει συμφωνία, από το δικαστήριο. Με αυτόν τον τρόπο, εξυπηρετείται ταυτόχρονα και το γενικό συμφέρον, καθώς οι καταναλωτές αυτοί επανακτούν ουσιαστικά μέσω των παραπάνω διαδικασιών την αγοραστική τους δύναμη, προάγοντας την οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα.